Niezależnie od tego, jaki byłby język
modlitwy (gesty, słowa, postawa), zawsze modli się cały człowiek. Aby jednak określić miejsce, z którego wypływa modlitwa, Pismo święte mówi niekiedy o duszy lub o duchu, najczęściej zaś o sercu (ponad tysiąc razy!). Modli się serce. Jeśli jest ono daleko od Boga, modlitwa pozostaje niestety pusta.
Serce jest jakby mieszkaniem, w którym jestem, gdzie przebywam, wchodzę (według wyrażenia biblijnego: gdzie "zstępuję"). Jest ono naszym ukrytym centrum, nieuchwytnym dla naszego rozumu ani dla innych; To moje wewnętrzne ja. Jedynie Duch Boży może je zgłębić i poznać. To nasze ukryte centrum jest tak wartościowe że jesteśmy w sposób szczególny umiłowani przez Boga. Ono jest wieczne. Jest ono miejscem decyzji w głębi naszych wewnętrznych dążeń.
Jest miejscem prawdy, w którym wybieramy życie lub śmierć. Jest miejscem spotkania, albowiem nasze życie, ukształtowane na obraz Boży, ma charakter relacyjny: serce jest miejscem przymierza.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz